Gündemin değer atfettiği şeylere erişme çabası, kıskacı giderek daralan bir kavkı gibi, benliği öğütüp yok ediyor. Bazen mutlu, çoğu kez mutsuz, genellikle doyumsuz hayat hali, bireyi hem çevresine, hem de kendine yabancılaştırıyor.
Bu bağlamda, sıradan sayılanları ikonlaştırarak, köleleştiren önem buyurganlığını sorgulayan resimlerimin modelleri, patlıcanlar ve sandalyeler oldu.
